Bram was woensdag 15 juni bij de tandarts. Er zijn 2 kiezen getrokken en tumoren ontdekt. Voor zolang als het goed gaat gaat het goed….

Bram voelt zich in ieder geval weer het heertje zo zonder kiespijn …..

Breezer overleden op vrijdag 17 juni 2011 op slechts 8 jarige leeftijd. Zij had chronische niesziekte. 

Het is een zeer heugelijke dag vandaag!

19 jaar geleden op 1 mei 1992, is Brutus bij mij geboren.

Als enige overlevende uit een nest van 5, heeft hij vandaag de hoge leeftijd van 19 jaren bereikt. Hoe oud dat in mensenjaren is is gokwerk, maar ik houd het rond de 100. De burgemeester is echter niet langsgekomen …..

Brut maakt het nog best goed, ondanks zijn chronische niesziekte. Hij heeft een ijzeren wil, gaat nu het mooi weer is nog dagelijks de tuin in, klimt nog immer dagelijks de steile trap omhoog en eet als een reiger.

Brut, lekker joch, van harte en op naar de 20!

Doordat Harry een zorgenkindje is en hij dagelijks veel aandacht nodig heeft, pilletjes moet slikken, extra eten moet hebben en zijn neusje gedruppeld moet worden, hij regelmatig een schone trui aan moet, is Harry heel erg op mensen gericht geworden. Hij luistert als een hond(je) en laat zich alles welgevallen. Harry is een bijna getrainde kat en zou zo het circus in kunnen. Het gaat gelukkig nu best goed met Harry, maar het blijft opletten geblazen. Hij gaat steeds meer eten en komt ook aan. Ook speelt hij nu weer naar hartelust met zijn broertjes, een teken dat het goed met hem gaat. Harry is ook de komiek van de kattenfamilie, dat kun je wel zien, een geweldig jochie!

Omdat ik wegens ziekte vorig jaar niet in staat was om veel te bloggen, loop ik nog heel wat stukjes van dier evenementen achter en zal die trachten in te halen.

Halverwege juni 2010 is er hier een nest van 4 rode katertjes, toen van een week of 2 oud, gedumpt. Daar is over nagedacht De eerste werd gevonden door Aicha; een ondernemend heerschap die, zo bleek achteraf, het zeker 300 meter verderop was gaan zoeken en hij zijn 3 broertjes zomaar op de dumpplek had achtergelaten, wat waarschijnlijk wel zo slim en vooruitziend was van hem. We hebben hem Hagrid genoemd.

De volgende dag kwam de buuv met nog een rooie en vroeg of wij daar 'belang' bij hadden. We noemen hem Harry.

De dag daarop hoorde ik tijdens het snoeien van de heg een erbarmelijk gekrijs en met spoed vloog ik naar het aanstormende geluid. Zo vond ik Dumbledore

en even later werd Sirius gevonden. Sirius was het meest angstig en liet zich zo klein als hij was met moeite pakken.

Na een grondig onderzoek bleken het echt 4 jongens te zijn. Dat ze 1 voor 1 binnen kwamen waaien heeft er wel voor gezorgd dat ze hier nog zijn bij elkaar. Wanneer ze allevier tegelijk waren gevonden weet ik niet zeker of ik ze wel allemaal had laten blijven. Het kattenbestand was in de afbouwfase tenslotte. Nu zijn het er ineens weer 19 stuks, maar ik zou ze nu natuurlijk niet meer kunnen missen.

Sirius is een jongen, maar het lijkt echt een meisje in aanzien en gedrag, maar ja ik denk niet dat de dierenarts een sekschange zal willen uitvoeren…

Nu zijn de kittens inmiddels 7 maanden oud en hebben al heel wat meegemaakt in hun korte bestaan. Omdat ze veel te jong bij hun moeder vandaan zijn gegaan zijn ze allemaal ziek geweest. De een wat erger dan de ander. Kleine Harry is het ergst ziek geweest en heb ik ternauwernood 2x van de dood weten terug te halen. Omdat het hier behoorlijk koud en tochtig kan zijn zo op deze onbewoonde vlakte heb ik voor Harry voor de winter een paar warme truien gefabriceerd wat hij heerlijk vindt ook nog. Hij laat zich zelfs gewillig van een schone trui voorzien.

Hij blijft zwak en waarschijnlijk behept met chronische niesziekte en krijgt dus permanent een antibiotica onderhoudsdosis, anders gaat het mis. Ik hoop dat wanneer het straks weer warm wordt het beter zal gaan met Harry. Nu ligt hij vaak heerlijk voor 'de open haard' te genieten.

 
Hagrid heeft zich ontwikkelt als de oudste en wijste en ietwat solitaire kater. Sirius, Dumbledore en Harry houden zich samen voornamelijk bezig met wilde schurkenstreken, waarbij Sirius wel de kroon spant. Die ziet alles wat los ligt als speelgoed en heeft al menig glas en aardewerk om zeep geholpen, waardoor ik nu met enige regelmaat alles wat breekbaar is even achter slot en grendel leg.Ook van de nacht denken zij tegenwoordig een dag te maken en hebben het heel druk met spelen en rondvliegen tot ze moe op bed in slaap vallen.

Hoewel Napoleon maar net overleden is en omdat hij overleden is, ontstond er een gigantisch groot gapend gat van gemis. Iedere keer dat je naar buiten stapte was er geen Napoleon achter het hek, in zijn kennel of in zijn tuin.

Er werd niet meer geblaft en gewaakt, er was stilte, een grote diepe stilte.

Ook was voor mij het gemis van een goede waakhond voelbaar in mijn gevoel van mij hier veilig voelen als ik alleen thuis ben. Van Aicha, de allemansvriendin, daar kan ik geen waakhond meer van maken. 

Er was maar 1 oplossing om dat gemis enigzins op te gaan lossen, een nieuwe huisgenoot, een Kangal. 

Maar eerst van de gelegenheid gebruik gemaakt de kennel en alles schoon te maken en opnieuw te straten, want het was zo na 10 jaar wel een beetje een zooitje geworden.

 

Aicha's inspectie toen het af was. De manden staan klaar, de dekens liggen erin en de  hond is heel snel gevonden, met veel geluk. Het moest zo zijn!

Antonius is de ideale Kangal! Hij is 2  1/2 jaar oud, ongecastreerd, extreem goed opgevoed, maakt niets kapot, lief, zeer waaks, luistert goed, kan ermee naar het bos, kan ermee naar de dierenarts, valt geen andere honden aan, is gek op autorijden, vind iedereen lief (als ik erbij ben), is meteen gek op Aicha en bovenal hij is vreselijk lief voor de katten! Kortom er is geen enkel minpuntje aan hem te ontdekken. Het is geweldig dat ik met hem kan wandelen. Een hond uit duizenden! Dit alles kon helaas niet met Napoleon, die in zijn 1e 3 maanden totaal niet gesocialiseerd was om mee te beginnen. Dat is nooit meer goed gekomen. Napoleon was voor ons en de andere dieren wel een wereldhond, daar valt helemaal niets aan af te dingen. Voor hem zijn we zelfs zo buiten gaan wonen zodat hij bij ons kon blijven, wat in de stad niet meer mogelijk was.

Anton kwam, zag en overwon. Hij is de nieuwe heerser in Naps zijn tuin, kennel en van Drenthe. Hij en Aicha zijn altijd samen, spelen en ravotten de hele dag om dan samen binnen uit te blazen. Alleen 's nachts slaapt Anton wel graag buiten in zijn kennel. Aicha is zo'n verwende koukleum, die slaap het liefst binnen.

Aicha heeft zich ontpopt als best een dominant teefje en kan Anton goed pesten en aangeven wanneer het teveel is. Anton is een echte gentleman en gunt haar haar overwinningen. Een hap en weg is Aicha, maar hij is zooo voorzichtig.  Toch laat hij zich de kaas niet van het brood eten. De balans is goed tussen die twee.

Anton zou een slechte eter zijn, maar binnen een week heeft hij leren eten. Ook was hij geen snoepgoed of kauwstokjes gewend. Ook dat heeft hij binnen de kortste keren leren waarderen. Voor de kerst hebben ze als traktatie een stuk bullepees gehad. Dat ging erin als, ja, bullepees.

Mijn landerijen!

Meestal staat het hek tegenwoordig open, zo word er ook veel gecommuniceerd met de paarden en de geit. Een fenomeen waar Anton ook nog nooit in zijn leven kennis mee had gemaakt. Nu waarschuwt hij als het veulen weer eens over de schreef gaat in het duiken van de linten.

Es kijken of ik ook op de bank mag liggen….

Kortom, we hadden het niet beter kunnen treffen.

Op vrijdag 1 oktober om 18:45 uur is Gabber overleden. Nooit was hij ziek en altijd buiten aan het genieten. Nu had hij toch een forse griep opgelopen waar niets meer tegen te doen was. Alle antibiotica geprobeerd, maar het was te heftig.

Gabber is 13 jaar geworden en heeft het wel altijd vreselijk naar zijn zin gehad. Hij is vandaag in zijn eigen kattentuin begraven.

De kittens zijn helaas ook besmet door dit virus; hopelijk zijn zij nog jong genoeg om beter te worden, maar het zal er om hangen. Vooral Harry en Sirius hebben het goed te pakken met dichte snotneuzen en ontstoken ogen.

Op 17 september, op mijn verjaardag, is Napoleon toch nog onverwacht overleden. Een tijdperk is afgesloten en een nieuw is begonnen. Napoleon is tien jaar geworden. Al geruime tijd ging het niet goed meer met hem. Hij had in toenemende mate last en pijn aan zijn heupen en kreeg daar ontstekingsremmers c.q. pijnstillers voor. 

Napoleon was een fantastische hond! Trouw, loyaal, grappig, gek op katten en vogels, waaks, lief en charmant. Hij wordt enorm gemist!

-2002-

Op 1 juni 2009 is Summer, mijn veulen van toen 1 jaar oud, bevrucht van dit zwartwitte Mirakel. Els, die haar Haflinger hengsten hier verweid, had 1 zo'n hengst bij Summer gezet omdat die het goed met elkaar konden vinden en omdat volgens Els Summer niet hengstig zou zijn…. Schijn bedriegt….

Enfin, hengst en veulen hebben zich uitermate een middag in het zonnetje vermaakt, hetgeen bleek toen 's avonds bij het binnenhalen van Sum een fikse wond werd geconstateerd op haar rechterachterbeen, boven het spronggewricht. Een diepe snee van ong 10 cm lang en ruim een halve cm diep. Het moest rond 23 uur zo'n 6 a 8 uur eerder zijn gebeurd, dus tussen 14 en 16 uur. Het moet een ijzer van de hengst geweest zijn bij het beklimmen van Summer. Het schijnt een wonder te zijn omdat Angard nog nooit zonder hulp een natuurlijke dekking voor elkaar gekregen zou hebben.

DA laten komen,die was er om 23 uur. Wij, met Els, hadden de wond al schoongespoeld met soda en met water afgespoten. Sum heeft antibiotica spuit gehad en been is gewassen met Vulcatan en er ging verband omheen.De wond moet oet 2x daags zonder verband gespoten worden met water (15 min) en daarna verband er weer omheen. Gelukkig loopt ze nog okee en is het volgens de DA rakelings langs haar pezen gegaan. Wild vlees zal waarschijnlijk niet aan de orde zijn bij genezing.

Summer heeft haar zwangerschap goed weten te verbergen, want niemand heeft ooit iets gezien of gemerkt tot de bevalling. Omdat Els wel vaker een nieuw paard op de wei zet en wij op vrijdag uit het raam keken waren we wel verbaasd over wat Els nou weer gedumpt had. Zo uit de verte leek het in eerste instantie op een Shetlander.

Els bleek van iets te weten en gingen we maar eens op nader onderzoek uit. Summer, onze tienermoeder,  bleek dus net bevallen te zijn van een prachtig veulen. Helemaal alleen en volgens het boekje. Summer is een geweldige moeder!

Dit is paps, een vurig tiepje:

En dan begint de opvoeding, wat Summer een puik plan vind.

Het vastzetten, les 1

Zo, en blijf zo maar es een half uurtje staan dame!

Hier is Velvet afgespeend. Het is 28 november 2010. Ze heeft een paar maanden ergens anders gestaan en is gegroeid als kool. Velvet heeft het vurige temperament van haar vader en helaas niet het stabiele temperament van haar moeder. Voor mij is ze te wild en hoop een ander baasje voor haar te vinden.

Summer zal door Els in mei 2011 zadelmak gemaakt worden en hopelijk gaat dat zo goed dat ik er ook op zal kunnen rijden. Alles wijst erop dat Summer super braaf zal zijn.

Brutus, als enige nog in leven zijnde kater uit een nest van 5 kittens geboren op 1 mei 1992 te Amsterdam, heeft vandaag de heugelijke leeftijd van 18 jaar bereikt!
Brut is nog immer goed te pas, levendig, eet als een jongeling en zou je hem de 18 jaren niet schatten. Hij lijkt wat dat betreft op zijn vader Tijger die 21 jaar is geworden.

Gefeliciteerd Kerel en nog vele jaren!